Actualmente
o sector téxtil e un dos sectores máis
cotizados do mundo, e todas as persoas
compramos roupa pero nunca nos preguntamos de onde ven nin nos preocupamos de
quen a fabrica, para moitas persoas este e un mundo moi descoñecido. A
continuación falaremos do tema da explotación infantil para a fabricación de
roupa.
Na
década dos 90 , os primeiros escándalos condicións nas cadeas de
subministración globais que traballan na industria da moda con foco en revelar
a explotación dos traballadores , en especial aos traballadores menores de 16
anos en países como China , India ou do Paquistán . Tras estas queixas iniciais
e alta sensibilidade demostrado polo público nos países ricos , na presenza de
nenos en fábricas , marcas internacionais fixeron grandes esforzos para evitar
situacións en que poden relacionarse súa imaxe para o traballo infantil .
Non obstante, a explotación infantil no sector
non é unha realidade que se poida considerar erradicada. Nas longas cadeas de
subcontratación existen talleres e fábricas que aínda teñen entre as súas
traballadoras e traballadores, rapaces e rapazas de menos de 16 anos. En
Marrocos, por exemplo, as obreiras entrevistadas na última busca da Campaña
Roupa Limpa española explicaban que durante o período de vacacións escolares
moitas nenas se incorporaban ás factorías como aprendices, realizando as mesmas
tarefas que as traballadoras adultas pero cobrando só un 40% do salario mínimo.
As últimas denuncias globais por explotación
infantil están relacionadas cos informes publicados por SOMO (Centro
de Investigación sobre Empresas Transnacionais polas súas siglas en Holandés) e
o ICN (o
Comité Indio de Países Baixos) durante o 2011 e o 2012 sobre a situación ás
fábricas de Támil Nadu, na India. Os documentos
"Captured by Cotton"
e "Maid in
India", as organizacións neerlandesas, conxuntamente con organizacións
locais de defensa dos dereitos humanos denunciaban que centos de miles de nenas
estaban a traballar nesa rexión baixo un réxime chamado Sumangalique
consiste en pagar a mulleres novas unha suma de diñeiro que se utilizará para
un dote ao final dun período de tres anos. Supostamente, as traballadoras
dispoñen do necesario para vivir e acumulan horas de traballo para poder pagar
un dote que garanta un bo casamento. O resultado acaba sendo unha situación que
pode ser cualificada de traballo forzado. As traballadoras, extremadamente
novas, son sometidas a longas xornadas laborais, en centros de traballo
insalubres e por salarios irrisorios, mesmo se comparándoos co mínimo legal da
zona.
Empresas internacionais como Marks & Spencer,
Diesel, Ralph Lauren, ou Quicksilver,
teñen intentando desmarcarse do asunto a pesar de aparecer nos informes. Outras
como as españolas El Corte Inglés, Cortefiel (Springfield) ou Inditex,
que teñen como provedora unha das fábricas investigada por SOMO en
"Captured by Cotton",
unha factoría chamada Eastman Exports,
declararon publicamente o seu compromiso na loita contra a explotación infantil
e a práctica do Sumangali.
En 2011, estas empresas afirmaban que ningún dos seus provedores mantiña este
sistema de relación laboral. Inditex, pola
súa banda, afirmou taxativamente que os seus adutories lle
garantían que ningún dos seus provedores mantiña o Sumangali.
Na investigación do informe "Made in
India", SOMO e o ICN identificaron
produción para Pull and Bear (marca
propiedade de Inditex) na Eastman Exports. Aínda
que Eastman abandonou
este sistema, na investigación documentouse que a fábrica contaba con traballadoras
de 14 e 15 anos e que durante algunhas épocas punta de traballo se rexistraran
quendas de máis de 24 horas seguidas.
Deberiamos fixarnos e pensar mais nas cousas que
compramos porque non sabes de onde proveñen.
Lucias, Vanessa e Laura.
No hay comentarios:
Publicar un comentario